غم زمانه خورم یا فراق یار کشم؟

میدانی هوشنگ جان، وقتی گاهی گذرم به کتابفروشیها میافتد و میبینم تو آن پایین مایینها زیر دست و پای کتابهای دیگر در خودت فرو رفتهای و کنج انزوا زانو بغل گرفتهای و امثالِ «قصههای امیرعلی» را با جلال و شکوه در پنت هاوس قفسه قرار دادهاند، سری به افسوس تکان میدهم و به کجمداریِ زمانه تف و لعنت میفرستم. هوشنگجان اینها نمیفهمند که «خمره» و «تنور»ت چطور کودکیِ مرا غرق کتاب کرد و مرا در تکاپو انداخت که ببینم این انسان رنج کشیده و لطیف و دوستداشتنی که در پسِ این واژهها لابد با عینکی ته استکانی بر چشم و لبخندی دلنشین بر صورت پشت میزی چوبی نشسته و با دستانی خسته و بوسیدنی قلم بر سفیدی کاغذ میرقصاند، کیست و چند تا قلب در سینه دارد که انقدر عشق در داستانهایش موج میزند و انقدر زندگی در آن جریان دارد. آه هوشنگ جان! من خندههای بیرنگِ قصههای امیریان و نبویان را نمیخواهم. من همان تلخی بغض آن دوران را میخواهم که سفیدی کاغذِ «بچههای قالیبافخانه» را از خیسی اشک میاندود و چهرهی غمگین روستای سیرچ را در ذهن کودکانهام غمگینتر و غمگینتر میکرد. ولش کن هوشنگ جان. بیخیال این زمانه. بگذار کودکان و نوجوانان امروز قصههای آبکی امیرعلی را بخوانند و بخندند و بخندند. هی بخندند و بخندند. بیا در این عصر پاییز تو هم مثل من گوشهی دلتنگیِ اتاقت به دیوار تکیه کن و گوشت را به نغمات حضرت حافظ بسپار که:

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم

به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

دریافت