تشویش

حالم شبیه آن بینوای بختبرگشتهای است که جیشِ ۲ دارد و اشتباها در دستشوییای مینشیند که بدونِ در است. تشویشی از جنس همان کلّه کشیدنهای مداومش. ترسی از جنسِ خالی شدن ته دلش وقتی کوچکترین صدایی از آن بیرون میشنود. اضطرابی از جنس تصور دیده شدنِ دم و دستگاهِ آفتابندیدهاش و زدن داغ ننگ تا به ابد بر پیشانیاش. این آدم حقیقتاً خیلی مستأصل و درمانده است. حتی شاید نفهمیده و ندانسته کمی از جیشش هم روی پاچهی شلوار و کفشهایش بپاشد. حال غریبی دارد. تشویشی خاص که تمام وجودش را از خود پر میکند و ذره ذره میبلعد.

- شاید با خودتون بگید این بابا نمیتونست برای توصیف حالش مثال بهتری بزنه و از این مثال سخیف و مبتذل استفاده نکنه. یا اصلا نمیتونست مثال نزنه و صرفا حالش رو بیان کنه. یا اصلا نمیتونست حالش رو برای خودش نگه داره و این پست درپیت رو ننویسه. یا اصلا نمیتونست فعلا چیزی ننویسه و هی هر شب و هر شب پست نذاره و راحتمون بذاره. یا اصلا نمیتونست مخ ملّتو به کار نگیره و وبلاگشو تعطیل کنه بره دنبال کار و زندگیِ نداشتش. یا اصلا نمیتونست.... بله خوانندهی گرامی هم اکنون خودتان مشاهده فرمودید که بهتنهایی روی همهی بیجنبههای عالم را سفید کردهاید و اگر همینطور به شما آزادی بدهند تا فلسفه خلقت بابای ما هم میرسید و راجع به رنگ و بوی موهای زیر بغل بابابزرگ مرحوممان هم نظر میدهید. روی همین حساب به آن چه با خودتان میگویید از همین ابتدا توجهی نکرده یا به قول برخی، وقعی نمینهیم تا جلوی عواقب بعدی آن حتیالمقدور گرفته شود. از همینجا هم بخاطر ادبیات ضایع و رسمیمان از همه خوانندگان محترم بالاخص شما خواننده عزیز عذرخواهی نمیکنیم باشد که چشم همهتان دربیاید.